czwartek, 24 października 2013

Rozdział 5.

Perspektywa Louisa.

Siedzieliśmy w 6 w salonie i wysłuchiwaliśmy opowieści mamy. Nagle zorientowałem się, że brakuje jednego z chłopaków. Rozejrzałem się po pokoju  i zorientowałem się kogo nie ma.
- Wiecie może gdzie jest Harry?- Spytałem przerywając mamie w opowiadaniach o jej przyjaciółce.
- Hazz… nie widziałem go od… - Zaczął Niall.
- Od wyjścia Stell. – Dokończył Zayn i uśmiechnął się.
- Chyba się domyślam gdzie ten debil poszedł!-  Krzyknąłem i wstałem z sofy.  Nie słuchając sprzeciwów chłopaków wyszedłem z domu i skierowałem się do sąsiedniego domu.

Perspektywa Stelli.

- Cześć! – Powiedziałam z uśmiechem na twarzy. Cały czas wpatrywałam się w jego oczy.
- Stell tak sobie myślę może poszłabyś ze mną na no wiesz… kolację – Powiedział Hazz i chyba pierwszy raz zaczerwienił się na twarzy. Udałam, że rozmyślam nad tą propozycją. Spojrzałam na twarz Harrego a ten jakby się zmartwił ale kiedy powiedziałam, że się zgadzam, uśmiech momentalnie zawitał na jego twarzy.
- To za 40 minut się widzimy. Teraz spadam do siebie. Muszę się trochę ogarnąć. – Powiedział Harry i charakterystycznie poprawił fryzurę.
- Jesteś nie możliwy. – Odrzekłam i ruszyliśmy razem do drzwi.
Harry oparł się o futrynę i spojrzał na mnie z tym swoim uśmieszkiem.
- Miałeś iść się szykować… - Powiedziałam i próbowałam zamknąć drzwi ale Harry przyciągnął mnie do siebie i teraz staliśmy oko w oko. Nasze twarze dzieliły milimetry, czułam na twarzy jego oddech.
- Buziak na pożegnanie?- Szepnął mi na ucho przez co mnie przeszyły dreszcze.
- A co jeżeli cię nie pocałuje? – Spytałam z uśmiechem.
- To… - Harry nie dokończył bo przywarłam do jego ust. Ten pocałunek był jeszcze lepszy niż ten rano.
Także czułam motylki w brzuchu, także ręce zaczęły mi się pocić ale tym razem robiliśmy to z poczucie odwzajemnionej miłości.
- Dobra idź się szykować bo nie zdążysz Panie Idealny… - Zaśmiałam się i Harry zaczął po woli oddalać się od drzwi.
- Już tęsknie! – Krzyknął na koniec a ja zamknęłam drzwi po czym poszłam na górę się szykować.

Perspektywa Louisa.

Wybiegłem z domu w obawie, że Harry zrobi coś Stelli. Gdy zobaczyłem Harrego i Stell całujących się w drzwiach cale moje życie runęło. Odwróciłem się w przeciwną stronę i pobiegłem przed siebie.
Cały czas miałem przed oczami tę scenę. Harry całujący MOJĄ Stelle.
Jedyny powód dla, którego tu wróciłem był taki by od nowa zacząć spotykać się ze Stellą. Byłem głupi gdy ją wtedy zostawiłem. Straciłem idealną dziewczynę.
[…] Po chwili znalazłem się w obok boiska gdzie kiedyś grałem. Właśnie rozgrywany był jakiś mecz.
 Z ciekawości wszedłem na trybuny i oglądałem jak grają.
Siedząc tam wróciło jedno z najpiękniejszych wspomnień.

Retrospekcja.
Wygraliśmy mecz. Teraz tylko przed nami ostatni, najważniejszy mecz i przechodzimy dalej.
Siedzę sobie teraz na trybunach i czekam na Stelle. Ma mi coś ważnego do powiedzenia.
- Cześć Lou. – Usłyszałem nagle jej charakterystyczny ton głosu.
-Cześć Stell. Siadaj i gadaj o co chodzi? – Spytałem a dziewczyna usiadła koło mnie.
- Louisa ja nie wiem jak mam ci to powiedzieć… ale muszę bo inaczej nie wytrzymam tego.
Louis ja po prostu … Ja cię… No kurde no, no ja Cię Kocham…-Powiedziała wreszcie Stelle a ja nie myśląc pocałowałem ją. Oderwałem się od dziewczyny po chwili i zauważyłem, że jest nieźle zdziwiona.
- To oficjalnie będziesz moją dziewczyną? – Spytałem i znowu się pocałowaliśmy.

Na samo wspomnienie łzy zaczęły pojawiać się w moich oczach. Nie mogę jej tak oddać po prostu Harremu.

Perspektywa Harrego.

Wszedłem do domu. Oczywiście zaczęło się wypytywanie, lecz ja nie zwracałem na nich uwagi. Wbiegłem do pokoju Louisa i zacząłem przeglądać moje ciuchy w walizce.
[…] Po 30 minutach byłem już odpicowany. Zszedłem na dół i tym razem wytłumaczyłem wszystko chłopakom oraz Lottie i Jay. Spytałem czy mogę także samochód na ten wyjątkowy wieczór.
Wychodząc z domu usłyszałem pytanie gdzie jest Louis. Zignorowałem to i poszedłem pod dom Stelli.
Zadzwoniłem dzwonkiem a kiedy drzwi się otwarły ujrzałem idealną dziewczynę.
Stella założyła obcisłą czarną sukienkę i czarne seksowne szpilki.
- Gotowa? – Spytałem i podałem rękę dziewczynie. Po chwili wsiedliśmy do samochodu mamy Louisa i ruszyliśmy do restauracji.


Czytasz=Komentuj!
Dobra jest i kolejny...
Boże jaki mam trudny tydzień :/
Cały czas kartkówka, sprawdzian, odpowiedz itd..
Nie wyrabiam...
Jutro pewnie ukaże się nowy post. :P
Buziaczki Bye bye :* <3

Ar <3
Wgl. wczoraj oglądam sobie tv. Przeglądam programy a tu nagle iCarly: One Direction.
Boże tyle no to polowałam i nie mogłam nigdy trafić na ten odcinek a tu nagle Yeaaa. 


wtorek, 22 października 2013

Rozdział 4.

Obudziłam się rano w pokoju Louisa. W pierwszej chwili wystraszyłam się ale kiedy podniosłam się i zauważyłam ,że na łóżku koło mnie śpi Harry a na nim Niall, zaśmiałam się po nosem.
Wstałam z łóżka i znalazłam pozostałych. Zayn spał w drzwiach od łazienki a Louis spał oparty o szafę.
Ominęłam naszych pijaków i zeszłam na dół. Panował tam istny chaos. Wszędzie były po rozrzucane butelki i inne rzeczy.  Weszłam do kuchni i ujrzałam Liama z Lottie. Szykowali właśnie coś do jedzenia.
- Witam naszą pannę Tomlinson! – Krzyknął uradowany Liam. Ja tylko złapałam się za głowę dając do zrozumienia, że nie mam ochoty na żarty.
- Liam albo przyszłą pannę Styles… - Zaśmiała się Lottie i podała mi butelkę wody i jakieś proszki.
- A może przyszłą Pannę Horan? – Zaśmiał się Liam siadając na przeciwko mnie przy stole.
- Dajcie mi święty spokój… - Powiedziałam i położyłam głowę na stole.
Lottie po chwili zaczęła ogarniać dom a Liam pomagał jej w tym. Chcieli mnie tez w to wkręcić ale udałam, że śpię.
Po paru minutach do kuchni zeszli nasi balangowicze. Przywitali się ze mną po kolei i usiedli przy stole.
Harry cały czas mamrotał pod nosem: 3 dni i jesteś moja.. 3 dni …
Louis za to jak gdyby nic zajadał się marchewkami. Zayn siedział na blacie kuchennym i pił już druga butelkę wody. Niall usiadł sobie koło mnie i położył głowę obok mojej.
Spojrzałam na chłopka a ten szeroko się uśmiechnął i powiedział.
- Zrobisz mi coś na śniadanie… proszę! – Nie miałam siły się teraz podnosić ale blondynek nie dawał za wygraną .  Po chwili uległam i zaczęłam  robić naleśniki.
[…] Po śniadaniu zaczęliśmy wszyscy sprzątać. Mieliśmy parę godzin na ogarnięcie domu, gdyż pani Jay miała wrócić od przyjaciółki w południe. Jak się także dowiedziałam Louis sam ją tam wysłała na dwa dni by móc zrobić tę imprezę. Mi przypadło sprzątanie salonu. Szybko wzięłam się za robotę i już po chwili wszystko świeciło się od polerowania. Wyszłam do ogrodu i zobaczyłam pływającego w basenie Louisa i wylegującego się Harrego na leżaku.
- Wydawało mi się , że mieliście tu sprzątać a nie wypoczywać? – Powiedziałam i usiadłam  obok Harrego na leżaku.
- Tu jest czysto! - Krzyknął Louis pływając w basenie.
- Stella 3 dni… już się doczekać nie mogę … - Powiedział nagle Harry. Spojrzałam na niego i zaczęłam się śmiać.
- Harry ty naprawdę myślisz, że ja mogę coś ten teges z tobą? – Powiedziałam robiąc jakieś dziwne akrobacje rękoma.
- Tak ! Jestem pewny… a jeżeli nie to… - Harry złapał się za podbródek i zaczął myśleć.
- To co? – Spytałam zaciekawiona.
- To wrzucę cię do basenu !- Zaśmiał się pokazując idealnie białe ząbki.
- Nie odważysz się ! – Powiedziałam obojętnie.
- No to patrz! – Krzyknął i wziął mnie na ręce. Próbowałam się jakoś uwolnić z jego ramion ale na marne.
Basen był coraz bliżej aż w końcu stanęliśmy przy nim.
- Harry puść mnie proszę! Ja nie umiem pływać! – Piszczałam i krzyczałam. Nie miałam teraz ochoty na pływanie.
- Puszczę za buziaka… - Uśmiechnął się zadziornie.
- Chyba śnisz!! – Powiedziałam a Harry podszedł jeszcze bliżej basenu. Złapałam się jego tak mocno jak to tylko możliwe.
- Louis ratuj! – Krzyknęłam i po chwili pływałam już z Harrym w basenie. Chłopak nadal mnie mocno ściskał.
- Teraz już możemy wyjść Styles! – Warknęłam i próbowałam się uwolnić lecz mogłam tylko sobie pomarzyć o odpuszczeniu basenu.
- Najpierw pocałuj mnie… - Harry znowu zaczął. Miałam już go serdecznie dosyć.
- Louis może mi pomożesz? – Spytałam widząc, że Lou wychodzi z basenu.
- Oj Stell kochanie musisz sobie poradzić sama.. ja się boję Harrego… - Zaśmiał się i wrócił do domu.
- Nie masz wyboru albo całujesz albo puszę cię… -  Powiedział i znowu zaśmiał się.
- Dobra! Ale to jest jeden nic nie znaczący pocałunek. Okay? – Spytałam a chłopak kiwnął tylko głową.

Hazz zaczął się do mnie zbliżać. Spojrzałam w jego oczy. Były przepiękne. Zamknęłam oczy i poczułam na swoich ustach, ciepło ust Harrego.  Harry jednak po chwili pogłębił pocałunek a ja nie opierałam się temu.
Nasze języki zaczęły toczyć zawziętą walkę a ja pierwszy raz poczułam motyki w brzuchu.
Nagle opanowałam się i przerwałam pocałunek. Harry od razu uśmiechnął się szeroko do mnie.
- Teraz już możemy wyjść? – Spytałam i po chwili wyszliśmy z Harrym. Szłam pierwsza nie odzywając się nic gdy nagle Harry złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie.
- Stell nie uciekaj od tego… – Powiedział głaszcząc mnie po policzku. Spojrzałam znowu w jego piękne oczy i utonęłam w nich.
- Od czego? – Spytałam lewo wydając z siebie jakiś dźwięk.
- Nie widzisz tego. Ja przy tobie wariuje… i wiem, że dla ciebie też nie jestem obojętny. Pozwól decydować sercu. Spójrz jak moje biję przy tobie. – Powiedział i przyłożył moją rękę do jego klatki piersiowej.
Poczułam przyspieszone, rytmiczne bicie jego serca. Moje zaczęło tak samo wariować. Czy to można nazwać miłością? Wzięłam dłoń Harrego i przyłożyłam ją tym razem do mojej klatki piersiowej.
- Widzisz! Stell kocham cię – Powiedział po cichu i znowu mnie pocałował.
Całowaliśmy się na środku ogrodu w ociekających wodą ciuchach. Teraz liczył dla mnie się tylko on.
Ta chwila mogłaby trwać wiecznie lecz Lottie zawsze musi wszystko popsuć.
- Nie chcę wam przeszkadzać… ale Stell moja mama za chwilkę przyjedzie a tu dalej jest bałagan…-  Zaczęła a ja momentalnie oderwałam się od chłopka i z burakiem na twarzy poszłam z dziewczyną do domu.
[…] Posprzątałyśmy pokój Lotti. Po chwili było już wszystko ogarnięte. Podeszłam do okna i ujrzałam Harrego, Zayna i Nialla sprzątających ogród. Harremu z twarzy nie schodził uśmiech.
- Ale wy na siebie działacie! – Zaśmiała się Lottie i usiadła na łóżku.
- Ja nie wiem co się ze mną dzieje. Przy Harrym serce zaczyna mi szybciej pracować i czuje jakieś motylki w brzuchu. – Odpowiedziałam dziewczynie a ta tylko się zaśmiała.
- Stella się zakochała… Stella się zakochała … - Dziewczyna zaczęła krzyczeć i biegać po całym pokoju.
Po chwili wybiegła na balkon i jeszcze głośniej krzyczała na co oczy chłopców skierowały się na nas.
Spojrzałam na Harrego a ten szeroko się do mnie uśmiechnął.
- Nie słuchajcie jej … Za dużo wczoraj wypiła i jej odwala… - Krzyknęłam do chłopców i siłą wprowadziłam dziewczynę do pokoju.
- Dobra zakochałam się w nim ale na razie cicho…- Powiedziałam dziewczynie a ta tylko skinęła głową.

*
Perspektywa Harrego.

Nie miałem ochoty sprzątać … teraz mam w głowie tylko Stelle. Po jakiś 15 minutach skończyliśmy i weszliśmy do salonu. Rzuciłem się od razu na sofę.
Po chwili z góry zeszła moja piękna Stell. Uśmiechnęła się tylko do mnie i wraz z Lottie weszły do kuchni.
- Czy my o czymś nie wiemy?- Spytał Zayn spoglądając na moją zadowoloną buźkę.
- Ej co mu… Hazz chyba się zawiesił …  - Powiedział Niall i zaczął machać mi rękoma przed oczami.
- Ja się zakochałem… - Powiedziałem a chłopcy zaczęli się śmiać.
- Harry my już wiemy jak te twoje „ ZAKOCHANIA” wyglądają. Za parę dni będzie inna. – Odrzekł Louis i usiadł koło mnie.
- Nie chłopcy koniec ze starym Harrym… Ja się serio zakochałem – Odrzekłem. Oczywiście chłopaki musieli wtrącić swoje zdanie ale teraz nie słuchałem ich. Wyczekiwałem chwili gdy Stell wyjdzie z kuchni.
Nagle do domu weszła pani Tomlinson. Na widok tak wysprzątanego domu. Złapała się za głowę i z wrażenia usiadła na sofie.
- To wy .. wy tak posprzątaliście? – Spytała a Louis dumnie kiwnął głową.
- Mamo nie słuchaj ich… To my z Stellą. – Powiedziała nagle Lotti i wraz ze Stell podeszły do Pani Jay. Przywitały się z nią a ja wgapiałem wzrok na moją ukochaną.
*
Perspektywa Stell.

Przywitałyśmy się z Panią Jay po czym poszłam do swojego domu. Otworzyłam drzwi i weszłam do kuchni. Na lodówce zauważyłam przypięta karteczkę.

Stell wyjechałam w sprawach służbowych.
Wracam za tydzień.
Baw się dobrze i nie rozwal domu.
                      Mama.

[…] Wzięłam odpędzający prysznic i ubrałam się w świeże ciuchy. Zeszłam na dół i położyłam się na sofie.
Oglądałam jakiś beznadziejny program gdy nagle usłyszałam dzwonek do drzwi.
Po wolnym krokiem wstałam z łóżka i ruszyłam w kierunku drzwi. Otworzyłam je i zauważyłam Dylana.
Chciałam zamknąć drzwi lecz chłopak zatorowa przejście.
- Stell chcę tylko pogadać!
- Nie mamy o czym… Zostaw mnie w spokoju!- krzyknęłam ale chłopak nie dał za wygraną dalej trzymał drzwi.
- Tylko daj mi wytłumaczyć! – Powiedział a ja wreszcie odpuściłam.
- Masz pięć minut… słucham… - Odrzekłam i skrzyżowałam ręce.
- Stell bardzo chcę cię przeprosić za to co powiedziałem wczoraj, ale zdenerwowałem się tym , że wolisz Louisa nawet po tym co ci zrobił. Daj mi jeszcze jedną szansę… proszę – Powiedział Dylan. Widać było po nim , że naprawdę żałuje tego co powiedział. Wzięłam głęboki oddech i powiedziałem.
- Dobra dam ci jeszcze jedną szanse ale teraz chciałbym odpocząć… - Powiedziałam i pożegnałam się z chłopakiem.
W związku z tym ,że pogoda była naprawdę ładna, ubrałam górę od bikini i poszłam do ogrodu.
Położyłam się a na leżaku i słuchając na słuchawkach muzyki zamknęłam oczy.
Słońce delikatnie ogrzewało mój brzuch. Czułam się wspaniale.
Nagle poczułam jak ktoś mnie całuje. Otworzyłam oczy i zauważyłam uśmiechającego się Harrego.

Czytasz= Komentuj.
Jest i kolejny :)
Co tam u was?
U mnie wspaniale, po za tym, że dzisiaj dostałam ndst z Edb. :P

Jutro pewnie nie dodam nic, bo wracam późno ze szkoły. :)
Czyli następny ukarze się w czwrtek lub w piątek :P

Bya Bay :*





C\

poniedziałek, 21 października 2013

Rozdział 3.

Już na starcie musiałam rozdzielać  Nialla i tym razem Zayna.
- Chłopaki co znowu?- Krzyknęłam i rzuciłam się na nich w celu rozdzielenia ich.
Niestety moje starania poszły na marne.
- A pozabijacie się ! – Powiedziałam i weszłam do kuchni. Zobaczyłam tam Liama siedzącego przy stole i grającego w jakieś gry na fonie. Zrobiłam sobie drinka i usiadłam naprzeciwko Liama.
Wgapiałam się w chłopka popijać niebieski napój.
- Czemu siedzisz tutaj sam? – Spytałam a chłopak momentalnie podniósł wzrok na mnie.
- Po pierwsze to tęsknie za Danielle a po drugie to ja nie mogę pić więc wiesz…- Odpowiedział mi chłopak i zwiesił głowę w dół.
- Nie martw się! Taka rozłąka dla par jest dobra… a co do tego drugiego to bez alkoholu też można się bawić … - Pocieszyłam chłopka i poszłam zrobić sobie drugiego drinka.
- Może i masz rację … Aa.. Louis i Harry cię szukali… - Powiedział Liam a mi momentalnie podcięło nogi.
- Gdzie są? – Spytałam wypijając drinka.
- Pewnie siedzą w pokoju Louisa i piją… - Zaśmiał się Louis i uśmiechnął do mnie.
- To idę … - Odpowiedziałam i wzięłam jeszcze dwa drinki ze sobą.
Po woli weszłam po schodach i skierowałam się do pokoju Louisa. Czułam, że alkohol w mojej krwi zaczyna po woli działać.  Podeszłam
do drzwi pokoju Louisa i lekko zapukałam. Usłyszałam tylko ciche „Proszę” i weszłam do środka. W pokoju siedział tylko Harry. Uśmiechnął się do mnie szeroko i podszedł do mnie.
- To dla mnie? – Spytał pokazując palcem jeden z drinków, które trzymałam.
- Wiesz właściwie to było moje ale proszę. – Powiedziałam i oddałam chłopakowi jedną ze szklanek.
- Chodź wyjdziemy na balkon.. pogadamy sobie spokojnie i takie tam … - Powiedział Harry i razem wyszliśmy na balkon. Harry usiadł sobie pod ścianą a ja obok niego.
- Więc po co mnie szukałeś? – Spytałam.
- Bo lubię spędzać z tobą czas! – Odpowiedział ze słodkim uśmieszkiem a jak poczułam jak na twarzy wyskakują mi rumieńce. Nie wiem czemu ale tak samo lubiłam jego towarzystwo. Niby ciągle mnie wkurza tym swoim zachowaniem ale jest w nim coś,  co mnie do niego przyciąga.
- Podobno szukał mnie tez Lou?! – Zmieniłam szybko temat.
-  Taaak szukał cię… ale on już jest w gorszym stanie niż ja i pewnie gdzieś leży w krzakach. –Zaśmialiśmy się razem.
- Stell mam dokładnie…- Spojrzał na zegarek na ręce  i znowu zaczął. – 3 dni i jesteś moja- Uśmiechnął się szeroko i już miałam coś odpowiedzieć ale usłyszeliśmy jakieś krzyski na dole. Podniosłam się w błyskawicznym tępię i ujrzałam na środku ogrodu szarpiących się Louisa i Dylana.
*
Perspektywa Louisa.

Impreza się już nieźle rozkręciła ale nadal nie widziałem Stell. Postanowiłem jej poszukać ale na marne.
Wyszedłem do ogrodu, usiadłem sobie na leżak i popijałem jakiś trunek.
Po chwili zauważyłem tego dupka. Chodził sobie po ogrodzie jak gdyby nigdy nic. Później zaczął gadać z moją siostrą. Usłyszałem tylko , że jest na tej imprezie z Stell i że randka z nią była bajeczna. W tamtym momencie nie wytrzymałem.  Podniosłem się z leżaka i zacząłem zmierzać w stronę Dylana.
- Masz się odjebać od Stelli bo nie ręczę za siebie… - Powiedziałem z groźną miną ale chłopak tylko zaczął się głupio uśmiechać.
- Daj spokój Lou … Znowu zaczynasz… pogódź się wreszcie, że to ja jestem lepszy. – Zaczął gadać i chciał już odchodzić ale ja złapałem go za ramie .
- Zostaw w spokoju Stelle. Rozumiesz?! – Krzyknąłem.
- Haha Louis przykro mi ale ona będzie moja a tak po za tym mogłeś jej wtedy nie zostawiać… Jesteś tylko cholernym dupkiem, który myśli że kasą załatwi się wszystko. Nie Lou, ona ma uczucia i nie pozwolę byś znowu ją w sobie rozkochał a potem wyjechał. – Powiedział i odszedł. Poczułem, że ma rację ale moje emocje wzięły górę . Podbiegłem do niego i przywaliłem mu w twarz.
*
Perspektywa Stell.


Zbiegłam po schodach i wparowałam szybkim krokiem do ogrodu. Louis właśnie obdarowywał Dylana uderzeniami w twarz. Podbiegłam do nich i oderwałam Louisa. W tamtej chwili poczułam w sobie taką siłę , że mogłabym pewnie góry przenosić. Dylan po chwili wstał i otrzepując się powiedział.
- Tomlinson to jeszcze nie koniec! Stelle idziesz czy zostajesz z tymi pięcioma zjebami? – Spytał ale w tamtej chwili poczułam, że on nie jest mi do niczego potrzeby.
- Oni nie są jakimiś ZJEBAMI! Oni są moimi przyjaciółmi i ja tu zostaje… - Odrzekłam a Louis objął mnie ramieniem.
- Haha Stelle nie mów, że znowu się w nim zakochałaś… Wspomnisz moje słowa i wrócisz z płaczem do mnie. Znowu będzie tak samo jak dwa lata temu. Tomlinson rozkocha cię w sobie a potem zostawi jak zepsutą zabawkę.  – Zaśmiał się ironicznie a we mnie odezwało się uczucie rozczarowania.
Bałam się , że znowu mnie zostawi. Niby wmawiam sobie cały czas , że muszę być silna ale ponownego rozstania pewnie bym nie przeżyła.
- Louis może i ją zostawi ale ja nawet gdybym miał zostawić zespół, zostanę z nią… - Odezwał się charakterystyczny, zachrypnięty głos. Spojrzałam za siebie i ujrzałam Harrego. Podszedł do mnie i objął ramieniem z drugiej strony.
- Taaa… ja też jestem gotowy poświecić wszystko by nie stracić z nią kontaktu…- Odezwał się tym razem Liam.
- Pewnie ja mogę zrobić to samo, by Stell gotowała mi … - Wszedł do ogrodu Niall z rozmarzoną miną.
- Widzisz i co ona ciebie nie potrzebuje bo ma nas! – krzyknął Louis i jeszcze mocniej mnie do siebie przytulił.
- Dobra zostań sobie z nimi ale jeżeli oni cię skrzywdzą nie licz na mnie. Jesteś taką samą suką jak oni! – Krzyknął i wyszedł. Louis chciał za nim biec ale powstrzymałam go .
- Kocham Was wszystkich ! Chodźcie tu do mnie! –Powiedziałam i przytuliłam wszystkich.
- A ja kocham ciebie… - szepnął mi Harry na ucho ale ja udałam, że tego nie słyszę.


Czytacie = Komentujecie!
Niby dzisiaj miałam nic nie dodawać ale nie miałam za dużo prac domowych i chwilę znalazłam na napisanie :)
Za błędy z góry przepraszam !
Jutro dodam następny !
Trzymajcie się :*
Bye Bye :* <3


niedziela, 20 października 2013

Rozdział 2.

Usiadłam sobie koło chłopaków, którzy oglądali jakiś idiotyczny program.
Byłam wykończona wszystkim, a do tego cały dzień nosiłam szpilki co doprowadzało mnie po woli do szaleństwa.
- Stell opowiedz może nam coś o sobie? – Zaczął Zayn przy którym właśnie siedziałam.
- No co ja mam mogę o sobie powiedzieć. Nazywam się Stella Richardson. Dzisiaj skończyłam edukację i wybieram się teraz na studia. Mieszkam po sąsiedzku… no i chyba jak wiecie od Louisa jestem jego STARĄ przyjaciółką.- Specjalnie podkreśliłam to ostatnie słowo. Chciałam jakoś dać do zrozumienia Louisowi, że mnie zranił lecz on tylko się uśmiechnął i zaczął opowiadać o naszym przygodach w dzieciństwie.
- Taa.. A pamiętasz jak chciałem umówić się z tą… no… Carter.. Roksaną Carter, a ty powiedziałaś , że to zwykła szmata i czujesz się zazdrosna. – Wspominał Louis a ja czułam, że zaraz się popłaczę. On tak po prostu wspominał.
- Pamiętam. Wiecie co ja to będę uciekać do siebie. Wiecie szpilki i te sprawy. Nogi mnie bolą. – Odrzekłam i ruszyłam w stronę korytarza. Ubrałam kurtkę a każdy zbieg się na korytarz. Stali i wpatrywali się we mnie.
- Dobra to do zobaczenia! – Powiedziałam wychodząc z domu. Usłyszałam tylko pożegnania chłopców i oczywiście tekst Harrego: Skarbie 5 dni.

Weszłam do domu. Mamy nadal nie było. Przeklęłam pod nosem i ruszyłam do swojego pokoju.
Mój pokój był po stronie podwórka rodziny Tomlison a moje okno centralnie znajdowało się przy oknie Louisa. Kiedyś uwielbialiśmy siedzieć i drzeć się do siebie nawzajem.
Podeszłam do okna i usiadłam na parapecie. W domu Tomlinson światło świeciło się tylko na dole. Pokój Louisa spowijała ciemność. Oparłam głowę o zimne okno i wyciągnęłam telefon.
Spojrzałam na wyświetlacz miałam dwie nowe wiadomości.

Od: Dylan.
To mogę liczyć na tę jutrzejszą kawę? ;)

Od: Lottie <3
Wpadniesz jutro rano? Miałyśmy wgl. dzisiaj iść na zakupy.
To wszystko przez tych palantów.
A i mam pytanie mogę u ciebie nocować?
Boję się o swoje życie!

Odpisałam na sms’y i po chwili Lottie była już w moim pokoju. Wyszłyśmy na balkon w samych koszulkach i zaczęłyśmy gadać.
- Ja to nie rozumiem jednak mojego brata… - Zaczęła Lotti i spojrzała w niebo. Dzisiejsza noc była przepiękna.
- Patrz… niby mówi, że jesteście TYLKO przyjaciółmi, a gdy tylko cię widzi ślini się jak jakiś napalony zboczeniec. – Zaśmiała się Lotti a ja spojrzałam na nią z dziwną miną.
- Lotti mi też nie łatwo przychodzi na niego patrzeć, czy z nim przebywać ale już się ze wszystkim pogodziłam i jest dobrze.- Odrzekłam dziewczynie.
Około północy obudziłam się gdyż ktoś rzucał kamykami w okno. Lotti miała bardzo głęboki sen i wcale ją to nie ruszało. Podeszłam do okna i ujrzałam Louisa, Harrego i Zayna pod moim oknem.
Louis tylko pokazał mi palcem bym zeszła na dół.
Zbiegłam schodami w dół i wyszłam tylnymi drzwiami do ogrodu.
- Czego chcecie nawet się wyspać człowiekowi nie dacie! – Krzyknęłam ze zdenerwowaniem, podchodzą bliżej chłopców.
- Wiesz nie możemy spać i się nudzimy! – Odpowiedział Louis.
- Chodźcie napijemy się czegoś…- Dałam pomysł i weszliśmy do kuchni. Chłopcy od razu usiedli wygodnie na krzesłach i przyglądali się moje osobie. Wyciągnęłam z szafki cztery kubki i zrobiłam kakao.
- Nie chcę nic mówić ale masz ładną bieliznę… - Zaśmiał się Harry.
Po chwili zorientowałam się, że mam na sobie tylko koszulkę, która ledwo sięga mi do ud.
- Zboczeńcy! – Odezwałam się i usiadłam naprzeciwko tych trzech pajaców.
- Od kiedy to moja Stella stała się taka dorosła, że nosi tak wyzywającą bieliznę? – Spytał Louis dziwnie poruszając brwiami. W tamtym momencie zaczęłam się rumienić.
- Wiesz Lou może wtedy gdy ty mnie zostawiłeś i nie odzywałeś się przez 3 lata. – Nawet nie wiem jakim cudem to wydostało się przez moje usta. Nie chciałam tego powiedzieć ale ja zawsze muszę palnąć jakąś głupotę.
- Uhuhu czuje, że będzie ostro. Macie może popcorn? – Zaśmiał się Zayn a ja od razu posłałam mu onieśmielając spojrzenie.
- Stell może się przejdziemy i porozmawiamy w cztery oczy? – Spytał Louis. Zgodziłam się i po chwili ubrana już wyszłam wraz z Louisem na spacer.
Nie zwracaliśmy uwagi, która godzina po prostu znowu mogłam czuć jego obecność.
Przechadzaliśmy się uliczkami Doncaster i wspominaliśmy stare czasy.
Usiedliśmy na pobliskiej ławce i Louis zaczął trudny temat.
- Stell wiem , że zachowałem się jak dupek wyjeżdżając i zostawiając cię tu samą… - Widziałam, że dla Louisa to trudny temat.
- Louis wiesz jak ja cierpiałam… - W tamtym momencie poczułam łzy na moim policzku. Zawsze tak było rozklejałam się w najmniej oczekiwanej chwili.
- Nie płacz… tak jestem cholernym, nieodpowiedzialnym dupkiem. Rozkochałem cię w sobie a potem jak gdyby nigdy nic nawet nie zadzwoniłem… Żałuje tego Stell… Popsułem naszą przyjaźń ale chce cię prosić byś dała mi szanse,  a ja odbuduje to co kiedyś było. Znowu będziemy się świetnie bawić. Tylko daj mi szanse i zapomnijmy o przeszłości bądźmy nadal dobrymi przyjaciółmi - Zgodziłam się. Nie chciałam by Louis cierpiał a to chyba najbardziej na świecie go ucieszyło.
Spojrzałam na zegarek właśnie wybiła 12 w nocy.
- Chodź wracamy! – Powiedziałam wstając z ławki. Nagle zadzwonił mój telefon.
Spojrzałam na wyświetlacz i ujrzałam wiadomość.

Od: Nieznany numer.
Jeszcze skarbie 4 dni. ;*

- Louis mam pytanie.
- No jakie?  - Spytał Lou.
- Skąd do jasnej cholery Harry ma mój numer telefonu? – Tym razem krzyknęłam i pokazałam wiadomość od Hazzy.
- Na mnie nie pacz… to pewnie Lotti… - Louis podniósł ręce w obronnym geście i ruszył przed siebie.
*
Otworzyłam oczy i ujrzałam Lotti śpiąca koło mnie na łóżku. Ta dziewczyna jest niewiarygodna. Spała więcej godzin ode mnie a jeszcze się nie obudziła.
Wstałam  po cichu z łóżka i ruszyłam w kierunku kuchni. Zaczęłam szykować śniadanie gdy ktoś wszedł do domu.
- Stell wróciłam!- Krzyknęła mama i przyszła się przywitać.
Pogadałam sobie z nią o tym, że Lou wrócił i że poznałam cały jego zespól. Potem mama poszła do siebie spać a ja dalej szykowałam śniadanie. Uszykowałam gofry z bitą śmietana i duża ilością owoców i Nuttelli.
Gdy tylko skończyłam Lottie jak na zawołanie znalazła się w kuchni.
- Jak ja lubię wstać rano i widzieć , że czeka na mnie pyszne śniadanie – Powiedziała Lottie zwiewając i wyciągając się.
- Trzymaj i wcinaj! – Zaśmiałam się i podając talerz Lottie usiadłam naprzeciwko niej.
- To co dziś robimy? – Spytała nagle dziewczyna.
- Hm.. no miałyśmy iść na zakupy… ale dzisiaj nie ma jakoś ochoty. – Odpowiedziałam i zaczęłam wcinać gofry.
- To może jakiś grill i impreza u nas przy basenie. Wiesz ty, ja i chłopcy – Dała pomysł Lotti a mi jak na zawołanie uśmiech pojawił się na twarzy.
- Ale wiesz miałam iść z Dylanem na kawę… - Odrzekłam dziewczynie.
- Mam pomysł weź Dylana, Vicki, Jacka i przyjdzie do nas. Louis kiedyś kolegował się z tymi debilami – Zaśmiała się. Zjadłyśmy śniadanie i zaczęłam szykować się na tą NIBY randkę.
Weszłyśmy do mojego pokoju i zaczęło się wybieranie ciuchów.
Lottie cały czas namawiała mnie na jakieś wyzywające koszulki, sukienki i spódnice ale ja wybrałam zwykle rurki i koszulkę. Około godziny 13 byłam już odpicowana. Wzięłam telefon i napisałam sms’a.

Do: Dylan.
Jestem gotowa!
O której będziesz?

Napisałam sms’a i już po chwili dostałam odpowiedz.

Od: Dylan.
Będę u ciebie za 30 minut!

Włożyłam telefon do torebki i wraz z Lottie poszłyśmy zobaczyć co u chłopaków.
Lewo przekroczyłyśmy prób a chłopcy już zaczęli się bić.
- Co się stało? – Krzyknęłam widząc Nialla siedzącego na Harrym i bijącego w twarz.
- On zjadł moje kanapki! – Krzyczał Niall ze łzami w oczach.
Spojrzałam się na Lottie a ta nie mogła wytrzymać ze śmiechu.
- Zrób coś!- Powiedziałam ale dziewczyna ulotniła się do kuchni.
Jak zawsze ja muszę wszystko robić. Podeszłam do Nialla i szepnęłam mu na ucho.
- Chodź zrobię ci coś lepszego na śniadanie.
Chłopak spojrzał się na mnie i z uśmiechem na twarzy wstał z Harrego. Wzięłam Nialla za rękę i ruszyliśmy do kuchni.
- To co dostane? – Spytał Niall i usiadł na blacie kuchennym.
- A co byś chciał? – Spytałam zaglądając do lodówki.
- Powiedzmy, że zaufam tobie!- Zaśmiał się Niall a ja zaczęłam coś tworzyć.
Zaczęłam tworzyć coś a Niall uważne przyglądał mi się.
Po chwili danie zostało zrobione. Podałam je blondynkowi i z uśmiechem przyglądałam się jak konsumuje posiłek.
- To jest przepyszne! – Krzyknął Niall i podbiegł do mnie.  Podniósł mnie do góry i zaczął kręcić do około.
Po chwili do kuchni wbiegł Louis z Harrym. Spojrzeli się na nas z wielkim zdziwieniem.
- Co tu się dzieje? – Spytał Louis a Niall mnie postawił na ziemi.
- Ona jest po prostu najlepsza! – Krzyknął Niall a ja zaczęłam się rumienić.
- Dobra nie wnikam. – Zaśmiał się Lou i wyszedł z kuchni. Usiadłam sobie na balacie i po chwili podszedł do mnie Harry.
- Pamiętaj 4 dni… i jesteś moja. – Powiedział Hazz i chytrym uśmieszkiem.
- Harry kochanie NIGDY nie będę twoja… - Odrzekłam i nagle zadzwonił mój telefon. Spojrzałam na wyświetlacz i ujrzałam jedną wiadomość.

Od: Dylan.
Jestem pod twoim domem.
Mam wejść czy czekać po domem?

Do: Dylan.
Ja jestem u Lottie.
Przyjdź do nas!

Odpisałam chłopakowi i wybiegłam na korytarz.
- LOTTIE! – Krzyknęłam  na cały dom. Po chwili dziewczyna wybiegła z pokoju i zjawiła się koło mnie.
- CO SIĘ TAK DRZESZ? – Krzyknęła Lottie stojąc koło mnie.
- On tu zaraz będzie. Dylan tu idzie…. – Powiedziałam jednym tchem i nagle usłyszałam dzwonek do drzwi.
Lottie szybkim krokiem je otworzyła i do domu wszedł Dylan. Louis i reszta także się zjawili.
- Cześć Dylan. – Przywitałam się z chłopakiem i dałam mu całusa w policzek.
Chłopak uśmiechnął się szeroko i po chwili zauważył Louisa i resztę. Podszedł do niego a Louis zacisnął pieści ze zdenerwowania.
- Kupe lat stary. – Powiedział Dylan i podał rękę Louisowi.
- Siema cioto… - Odrzekł Louis z powagą. Dylan spojrzał się na niego i gdybym nie weszła między nich pewnie teraz zaczęli by się bić.
- Dobra nie wiem o co jesteście na siebie tacy wściekli ale ogarnąć dupy! – Krzyknęła Lottie.
- Niech on się najpierw ogarnie… - Powiedział Louis.
- Haha dalej boli cię to, że wtedy ja zostałem najlepszym zawodnikiem co?  - Zaśmiał się Dylan.
Louis zrobił się czerwony ze złości nic nie odpowiedział tylko jeszcze bardziej zacisnął pięści.
- Dobra dosyć tego! Chodź Dylan spadamy!- Skończyłam wreszcie to i wyszliśmy z Dylanem z domu.
*
Perspektywa Louisa.

Patrzałem jak Stella wychodzi z tym pojebem i coś wtedy we mnie się obudziło. Zazdrość.
Bez słowa poszedłem do swojego pokoju i usiadłem na łóżku. Po chwili do pokoju wparowali chłopcy i Lottie.
- Powiedz im. – Powiedziała dziewczyna i wyszła. Chłopcy usiedli przy mnie na łóżku i wyczekiwali mojej opowieści.
- Co? – Krzyknąłem.
- Chcemy wiedzieć! – Zaczął Liam.
- Tak chcemy wiedzieć czemu tak nie lubisz tego chłopka i co kiedyś łączyło cię ze Stelllą… - Powiedział Zayn.
- Dobra więc słuchajcie! Gdy miałem 18 lat graliśmy w jakimś klubie w nogę.  Rywalizowałem z Dylanem.
Byliśmy jednymi z najlepszych. Przez ten klub znienawidziliśmy się. Kiedyś byliśmy po prostu najlepszymi kumplami. Pewnego dnia odbył się mecz. Musieliśmy wygrać by przejść dalej.
Graliśmy ten mecz i nagle wyskoczyła czysta akcja. Dylan biegł z piłką a ja po drugiej stronie. Niestety nie chciał mi podać i straciliśmy szansę.
Gdyby mi wtedy podał pewnie byłby gol, ale nie on wolał stracić ta piłkę tylko po to bym ja nie miał okazji.
Po meczu trochę wiecie posprzeczaliśmy się i pobiliśmy a do tego Dylan został najlepszym zawodnikiem tego meczu.  A co do Stell to długa historia… - Powiedziałem ale chłopcy nie dali za wygraną wiec kontynuowałem.
- Dobraa więc jak wiecie Stell to moja przyjaciółka od najmłodszych lat. Właśnie kiedy zaczęło się to całe rywalizowanie w meczach ona wyznała mi miłość. Nie powiem jak tak samo zacząłem coś do niej czuć.
Parę razy przylizaliśmy się i  oficjalnie zostaliśmy parą.  Niestety nasze szczęście nie trwało długo bo zgłosiłem się do X- Factor. Potem jakoś nie miałem czasu i odwagi do niej zadzwonić. Próbowałem, nawet parę razy mi się to udawało ale wszystko kończyło się niczym.  W końcu zadzwoniłem do Lottie a ta powiedziała ,ze Stell znienawidziła mnie za to i nie chce mnie znać.  Dałem sobie spokój ale kiedy zobaczyłem ostatnio jej zdjęcia na Twitterze postanowiłem ją przeprosić.
- To dlatego dałeś pomysł odwiedzin naszych rodzinnym domów – Zaśmiał się Harry. Kiwnąłem tylko głową na „tak”.
Perspektywa Stell.

Siedzieliśmy w kawiarni i rozmawialiśmy o głupotach. Lottie napisał do mnie sms’a ,że impreza po woli się zaczyna i żebyśmy wracali.
W końcu nadszedł koniec tej randki i wróciliśmy do mojego domu.
- Więc dziękuje za wszystko . Miło bardzo było. – Zaczęłam i spuściłam głowę.
- Tez było mi bardzo miło i mam taką cichą nadzieje, że niedługo pójdziemy na drugą randkę. – Zaśmiał się chłopak i przytulił mnie do siebie.
- Dylan może pójdziesz dzisiaj ze mną na imprezę do Lottie? – Spytałam.
- Chętnie… - Odrzekł.
- To ja zadzwonię do Vicki i Jacka może też pójdą. A na razie może pójdziemy do mnie? – Zadałam pytanie i już po chwili byliśmy w moim pokoju.
Zadzwoniłam do Vicki z propozycją a ta od razu się zgodziła. Jacke też się zgodził.
- To ja się tylko przebiorę i możemy isć. – Poinformowałam chłopka i poszłam do łazienki się przebrać.
Założyłam na siebie krótkie spodenki i przewiewną koszulkę z wielkim napisem.
Poprawiłam jeszcze makijaż i wyszłam z łazienki. Wzięłam Dylana i poszliśmy do sąsiedniego domu.
Już na starcie musiałam rozdzielać Nialla i tym razem Zayna.



Czytasz= Komentuj.



Jest i kolejny :)

Nie wiem kiedy dodam kolejny, gdyż jutro wracam późno ze szkoły.
Pewnie coś ukarze się już we wtorek ale nic nie obiecuje.




Rozdział 1

[…] Kiedyś myślałam, że On dla mnie nie będzie nic znaczył. Uważałam go TYLKO za przyjaciela, brata mojej przyjaciółki. Niestety moje serce samo zadecydowało. Zakochałam się w nim bez pamięci […]

Ten poranek był inny.  Wstałam z mojego ciepłego łóżka z wielkim grymasem na twarzy.

Spojrzałam na zegarek. Wskazywał 7:15. Westchnęłam  po nosem.
- i znowu to samo nudne życie! – Mruknęłam i weszłam do łazienki.
Po paru minutach byłam już gotowa do szkoły. Zeszłam do kuchni i zauważyłam przypiętą karteczkę na lodówce.
Stella pojechałam do pracy.
Wrócę późno. Nie czekaj na mnie.
Miłego dnia. Mama ;)

Znowu to samo. Mama ma swoją pracę a ja cały dzień będę sama. Taki już mój los.
Gdzie mój ojciec?! Hm.. sama chciałbym to wiedzieć. Rok temu wyjechał do Stanów Zjednoczonych i już nie wrócił. Ciężko było nam się z mamą z tym pogodzić ale musimy żyć. Od tamtej pory mama cały czas pracuje. Rzadko wraca do domu a zawiązku z tym ja zajmuje się domem.
Moim jedynym skarbem na tym świecie jest Lottie. Moja ukochana przyjaciółka, siostra i sąsiadka.
Ona zawsze umie poprawić mi humor. To chyba tylko jej zawdzięczam, że jeszcze się nie załamałam.
Jutro kończę swoją edukację. Lotti niestety nie jest w moim wieku i będzie musiała nadal użerać się w tej szkole.
Zjadałam śniadanie i wyszłam z domu. Przeszłam przez ulice i skręciłam do sąsiedniego domu gdzie mieszkała Lotti. Stanęłam pod dużymi, białymi drzwiami i zadzwoniłam dzwonkiem.
Po chwili otworzyły się drzwi i ujrzałam mamę Lottie, Jay.
- Dzień dobry! – Przywitałam się z Jay.
- Witaj Stell. Wejdź do środka, Lotti pewnie jeszcze siedzi w łazience. – Odrzekła mi po czym zaprosiła mnie do środka.
Usiadłam sobie na sofie w dużym pokoju a już po chwili z góry zbiegła Lottie.
- Jestem gotowa! Idziemy? – Spytała zakładając na ramię swoją czarną torebkę.
- Pewnie. Chodźmy. – Odrzekłam i po chwili szłyśmy w stronę naszej szkoły.
Pogoda tego dnia była piękna. Jak na Anglię to jakiś cud.
- Jakie masz plany na wakacje? – Zadała pytanie Lotti.
- Hm… wiesz pewnie będę siedzieć w domu i leniuchować całe dnie. A czemu pytasz? – Spytałam z zaciekawieniem. Na twarzy Lotti wymalował się szczery uśmiech. W tamtym momencie wiedziałam, że te wakacje zapamiętam do końca.
- Tak pytam… bo możliwe, że mój brat przyjedzie z przyjaciółmi. Moglibyśmy trochę z nimi.. no wiesz pobalować. – Odpowiedziała a ja poczułam ukłucie w sercu. Z bratem Lotti byliśmy blisko. Wychowałam się razem z nim. Moje wspomnienia z dzieciństwa to On i Ja.
Niestety jak to mówią z przyjaźni damsko- męskiej ktoś zawsze wychodzi z raną w sercu.
Tak było ze mną. Gdy tak przyjaźniliśmy się w pewnym momencie zaczęłam do niego coś czuć.
Zakochałam się w nim. Przez wiele miesięcy nie byłam w stanie mu tego wyznać. A gdy już zebrałam się na odwagę i wyznałam mu miłość on poszedł do tego X- factora.
Wtedy zaczęły się koncerty, wywiady itd. Zapomniał o mnie. Zapomniał o moich uczuciach.
Przysięgłam sobie, że nawet gdyby wrócił i prosił mnie o wybaczenie ja go odtrącę. Tak jak on odtrącił mnie.
- Stella! Hallo! Słyszysz mnie!? – Lotti zaczęła machać mi rękoma przed oczami i krzyczeć.
- Taak.. Słyszę cię – Odrzekłam i wymijając Lotti ruszyłam przed siebie. Niestety dziewczyna złapała mnie za rękę i zmusiłabym zatrzymała się.
- Stell co jest? Czemu tak zareagowałaś gdy powiedziałam o Louisie? – Zadała pytanie, a ja tylko zwiesiłam głowę i spojrzałam na moje czarne, brudne trampki.
- Wiem, że między wami coś było ale myślałam, że sobie odpuściłaś… - Powiedziała Lotti łapiąc mnie za rękę.
- Bo odpuściłam...- Powiedziałam i podniosłam wzrok na moją przyjaciółkę. Lotti patrzała się na mnie z niedowierzaniem. Wiele razy mówiłam jej, że nic nie czuje do Louis ale ona jak zwykle miała inne zdanie.
- Dobra daj spokój! Chodź idziemy bo spóźnimy się na ostatni dzień lekcji.- Zaśmiałam się i ruszyłyśmy do szkoły.
Miałam dzisiaj lekcję do godziny 15. Każda lekcja ciągnęła się nie wyobrażalnie długo.
Gdy nastała ostatnia lekcja odetchnęłam z ulgą. Jeszcze tylko jedna godzina i do domu.
Usiadłam w ławce z Vicki. Kolegowałam się z nią. Ta dziewczyna miała naprawdę wspaniałe poczucie humoru. Każda lekcją z nią w ławce kończyła się napadem śmiechu.
Dzisiaj postanowiliśmy pisać do siebie na kartce.
V:  Widziałaś Dylana. Ja chyba się zabujałam.
S: Haha… Vicki widzę jak na niego patrzysz. Rozbierasz go wzrokiem.
V: On jest idealny… Takie ciacha to tylko raz na milion się zdarzają…
S: Oj nasza biedna Vicki się zakochała…
V: To nie jest śmieszne… Dziewczyno wiesz, że już nie będziemy siedzieć razem w ławce..
L
S: No niestety… Ale chyba będziemy do siebie dzwonić? A i będziemy się spotykać na zajęciach pozowania? Będziesz chodzić? Bo ostatnio wiesz jakoś nie przychodziłaś?
V: Będę… No chyba, że jakaś impre
W tamtym momencie nauczycielka zabrała nam kartkę. Vicki prosiła, chciała ją odzyskać. Bała się , ze to co pisała o Dylanie zostanie odczytane na glos.
Nie myliła się Nauczycielka zaczęła czytać. A klasa śmiała się w niebo głosy.
Po całkowitym skompromitowaniu Vicki nauczycielka wyszła z klasy wraz ze źle czującą się uczennicą. Miałyśmy teraz czas dla siebie.
Nagle do głowy wpadł mi pewien pomysł. Wyciągnęłam z piórnika markier i weszłam pod stolik.
Vicki po chwili domyśliła się jaki mam zamiar i dołączyła do mnie. Spojrzała na blat stolika.
Był popisany różnymi imionami ale mi w oczach utkwiło jedno imię. Louis!
Chłopak chodził tutaj do szkoły i najwyraźniej siedziałam w tej samej ławce co on.
Nadal pamiętam jak on kończył szkołę. Wtedy ja dopiero zaczynałam tutaj naukę.
Koło imienia Louisa było coś napisane. Za żadne skarby nie mogłam odczytać co tam pisze.
Zrobiłam zdjęcie i do końca lekcji próbowałam to odszyfrować. Niestety na marne.
Dzwonek zadzwonił a ja udałam się do domu. Wracałam sama gdyż Lotti wyszła wcześniej.
Przechadzałam się uliczkami
Doncaster. Lubiłam takie samotne spacery i uwielbiałam to miasto. Ono miało w sobie to coś. To co cały czas sprawiało, że kochałam to miasto.
Jakoś za bardzo nie miałam ochoty wracać teraz do domu. Tym bardziej, że miałam siedzieć tam sama. Przechadzałam się uliczkami mojego kochanego miasta i nawet nie zorientowałam się, że zrobiło się ciemno.
Wróciłam do domu. Nadal nikogo nie było. Rzuciłam torbę w kont i usiadłam wygodnie na fotelu. Włączyłam telewizor i pech chciał trafiłam właśnie na wywiad zespołu One Direction.
Reporter: No to więc mówicie, że jedziecie na wakacje? Tylko gdzie?
Liam: Mamy zamiar odwiedzić teraz rodzinne miasto Louisa.
Louisa: Taak to jest moje marzenie… Chciałbym się teraz tam zjawić i jak gdyby nigdy nic przejść się po ulicach Doncaster.
Reporter: Słyszeliśmy, że byliście już w Irlandii w rodzinnym mieście Nialla..
Zayn: Tak byliśmy… Teraz mamy taki czas odwiedzin starych miejsc.
Harry: Tęsknimy za naszymi domami…
Reporter: Wiedzę, że to trudne. Byliście jeszcze gdzieś?
Niall: Odwiedziliśmy już dom rodzinny mój, Zayna, Liama, Harrego…
Reporter: Czyli Doncaster zostawiliście na sam koniec. Tak przypadkowo czy macie jakiś powód.
Zayn: Haha Można powiedzieć, że Louis ma. Podobno tęskni za jakąś dziewczyną.
Niall: Tak … podobno nie widział jej od naszego występu w X- factorze…
Reporter: Czyli Lou ma jakoś starą miłość.
Liam: Stara miłość nie rdzewieje…
Reporter: Tak masz rację Liam. Mam jeszcze jedno pytanie. Kiedy zaczyna się wasza trasa.
Wiemy, że teraz macie ten upragniony miesiąc wolnego a potem praca.
Harry: Dokładnie to mamy jeszcze tylko 2 tygodnie i ruszamy w świat.
Louis: Taak najpierw Australia i Europa i kończymy w UK.
Reporter: Ile będzie trwać ta trasa? Jak mi wiadomo będzie krótka…
Liam: Będzie trwać aż 3 miesiące…
Zayn: Całe 3 miesiące z tymi pajacami..
Reporter: Dobrze kończmy. Chcielibyście kogoś pozdrowić?
Harry: Jasnee. Pozdrawiam cała moja ukochaną rodzinkę oraz moje fanki.
Zayn: Tak pozdrowienia dla naszych fanów.
Niall: Ja bardzo bym chciał pozdrowić… Lou jak ona miała na imię..?
Loui: Kto?
Niall: No ta twoja jakaś z Doncaster?
Liam: To korzystając z okazji ja chcę pozdrowić moją dziewczynę Danielle i oczywiści wszystkich naszych fanów i rodzinkę.
Niall: No to ja bym chciał pozdrowić fanów, fanki rodzinę i …
Louis: Ja chcę pozdrowić moją rodzinkę … siostry a przed wszystkim moją przyjaciółkę Stell.
W tamtym momencie. Gdy tylko usłyszałam moje imię, wyłączyłam telewizor i wpatrywałam się w ekran.
- Muszę zadzwonić do Lotti. – Pomyślałam i wyciągnęłam telefon z kieszeni.
Wybrałam numer do Lotti i zaczęłam dzwonić. Po paru sygnałach dziewczyna odebrała.
S: Cześć… mam problem i chcę z kimś pogadać…
L: Okey … zaraz będę…
Rozłączyłam się i ponownie usiadłam na sofie. Po 10 minutach do domu wbiegła Lotti.
Spojrzała na mnie i momentalnie usiadła koło mnie ze zmartwioną miną.
- Co się stało? – Spytała łapiąc mnie za rękę.
- Oglądałam wywiad… - Odrzekłam i wskazałam ręką na telewizor.
- Jaki wywiad? O czym to dziewczyno mówisz? – Spytała Lotti z podniesionym głosem.
- One Direction… mówili o Doncaster… i o mnie – To ostanie słowa powiedziałam prawie nie słyszalnie ale dziewczyna się domyśliła już po nazwie naszego miasta.
- Też go oglądałam… Stell nie waż mi się teraz powiedzieć, że nadal do niego coś czujesz ?!
Wiem, że to mój brat… i powinnam go wspierać, ale zachował się jak dupek. Najpierw ciebie w sobie rozkochał a potem nie odzywał się. Mam pomysł jeżeli go tylko zobaczysz udaj, że go nie pamiętasz i już nie dążysz takim samym szacunkiem co kiedyś! Rozumiesz?! – Lotti mimo , że miała dopiero 14 lat doskonale zdawała sobie sprawę z powagi sytuacji.
Pogadałyśmy jeszcze trochę i po chwili Lotti musiała już uciekać do siebie. Odprowadziłam ją do drzwi i spoglądając przed siebie złapałam oddech i spytałam.
- Kiedy przyjeżdżają?
- Jutro… - Powiedziała i uśmiechnęła się do chcą pokazać , że wszystko będzie okay.
- Idziemy jutro rani na zakupy po zakończeniu szkoły?!  - Spytała już coraz bardziej oddalając się od mojego domu.
- Jasne bądź jutro rano u mnie około 9 ! – Krzyknęłam i zamknęłam drzwi.
*
Rano obudził mnie mój telefon. Nie spoglądając na wyświetlacz odebrałam.
S: Hallo…
V: Cześć tu Vicki. O której będziesz w szkole?
S: Około 9:30…
V: Czekać na ciebie?
S: Czekaj pod szkołą…
V: Spoczko a pójdziemy gdzieś po zakończeniu. Wiesz ty, ja i paru przystojniaków.
S: Czyli kto? Dylan i …
V: Tak i jeszcze no wiesz… Jacke.
S: że co … to ja nie idę…
V: No weź…
S: Dziewczyno on do mnie zarywa…
V: A ty zarywasz do niego. Nie okłamujmy się.
S: Dobra ja kończę. Widzimy się w szkole …
V: Paa..
Rozłączyłam się i szybkim krokiem weszłam do łazienki. Wzięłam prysznic i ubrałam się w naszykowane wcześniej ciuchy. Dzisiaj postanowiłam trochę zaszaleć. Założyłam  czarne szpilki i krótką spodniczkę. Zrobiłam makijaż i podkręciłam lekko włosy.
Efekty był zniewalający. Zrobiłam sobie jeszcze tylko śniadanie i wyszłam przed dom.
Stanęłam pod domem Lotti a dziewczyna po chwili wybiegła jak burza.
- Wow! Dziewczyno śliczne wyglądasz… - Powiedziała Lotti, wytrzeszczając oczy.
- Nie przesadzaj już! Chodź bo się spóźnimy! – Oznajmiłam i ruszyłyśmy przed siebie.
Po paru minutach drogi stanęłyśmy pod szkoła. Bez trudu odnalazłam w tłumie Vicki i weszłyśmy do środka. Przywitaliśmy się z Dylanem i Jackiem, którzy gdy tylko zobaczyli mnie i Vicki podbiegli do nas. Usiedliśmy sobie we trzy obok siebie a chłopcy za nami.
Uroczystość się rozpoczęła i po 40 minutach było już po wszystkim.
Poszliśmy w piątkę do pobliskiej Pizzeri. Usiadłam  koło Lotti i Jacke. Atmosfera była dziwna.
Vicki cały czas gadała coś do Dylana a on jak zaczarowany wpatrywał się we mnie. Dziewczyna to zauważyła i posłała mi dziwne spojrzenie. By jakoś uciec od tej sytuacji wyciągnęłam telefon.
Spojrzałam na wyświetlacz i ujrzałam  2 nieodebrane połączenia od nieznanego numeru.
Chciałam wiedzieć kto to dzwonił ale jak to ja nie miałam odwagi odzwonić na ten numer.
Jakoś wytrzymałam towarzystwo tych chłopaków. Pożegnam się z Vicki, która była na mnie wścieła nawet nie wiem za co. Chłopcy tak samo pożegnali się z nami i razem z Lotti ruszyłyśmy do domu.
Szliśmy ulicą, byłyśmy już w połowie drogi gdy poczułam jak ktoś podbiega do mnie łapie mnie za rękę. Odwróciłam się i ujrzałam Dylana.
- Co ty tu robisz? – Spytałam.
- Mogę cię odprowadzić? – Odpowiedział pytaniem na pytanie uśmiechając się szeroko.
- Jasnee czemu by nie.. – Odrzekłam i ruszyliśmy przed siebie.
Lotti cały czas posyłała mi znaczące  sygnał. Miało to oznaczać, że Dylan się albo gapi albo próbuje złapać mnie za rękę. Jednak cały czas się od niego odsuwałam.
Dziękowałam Bogu, gdy zobaczyłam swój dom.
- To ja już pójdę będę jak coś u siebie! – Odrzekła Lotti i udała się do domu.
Stanęłam na przeciwko Dylana a on uśmiechnął się do mnie.
- To więc ja już będę spadać na razie! – Odrzekłam i już miałam wchodzić do domu Lotti gdy Dylan krzyknął.
- Może dasz się jutro wyciągnąć na kawę?
-Może! – Odrzekłam i szybkim krokiem weszłam do domu Lotti.
Miałam już dosyć tego Dylana i Jacke. Przez jakieś 2 lata nie dają mi spokoju. Cały czas próbują się ze mną umówić.
Zamknęłam drzwi i udałam się przed siebie krzycząc imię mojej przyjaciółki.
- Jestem w gościnnym – Usłyszałam głos Lotti. Ściągnęłam tylko kurtkę z siebie i udałam się do Lotti.
- Lotti pozbyłam się Dylana… wiesz, że on chce się ze mną umówić… - Powiedziałam wchodząc do pokoju. To co zobaczyłam pocięło mi nogi.
- Cześć Stell … - Usłyszałam głos Louisa. Tak Louisa Tomlinsona. Stał w pokoju wpatrując się w moją osobę. Za nim na kanapie siedzieli jeszcze czterej chłopcy, którzy gdy tylko mnie zobaczyli szczerzyli się jak głupi do serca. Lotti za to stała koło kominka i przyglądała się uważnie tej sytuacji.
Tyle czekałam by zobaczyć Louisa a teraz boje się go. Boję się odezwać.
Stałam nie ruchomo a sytuacja stawała się coraz bardziej krępująca. Po chwili Lotti podeszła do mnie i dźgnęła mnie łokciem.
- Heej. – Powiedziałam prawie niesłyszalnie i zwiesiłam głowę.
- Hej my jeszcze się nie znamy.. Jestem Liam. Liam Payne. – Usłyszałam nagle glos chłopaka a po chwili otaczana byłam czwórką przystojniaków.
- Ja jestem Naill .. to znaczy Nell… Nill Hor…– Jąkał się blondynek o niebieskich jak morze oczach.
Spojrzałam na niego. Chłopak wydawał się strasznie zawstydzony.
- Jesteś Niall Horan! – Odpowiedziałam mu i przytuliłam się do niego.  Chłopak zdziwił się ogromnie ale odwzajemnił uścisk.
- Hola Hola… Blondasku nie zapominasz się czaszami? – Krzyknął Louis i odciągnął Blondynka.
Uśmiechnęłam się szeroko ale uśmiech zaraz szedł mi z twarzy bo przed moją twarzą centralnie stał Lou.  Rozłożył ręce w celu chęci uściskania mnie.
- Starego przyjaciela już nie uściskasz? – Spytał pokazując swoje idealnie białe ząbki.
Uggg… Jak ja nie nawiedzę tego uśmiechu. To właśnie ten sam uśmiech śnił mi się co noc.
W tym uśmiechu zakochałam się jakieś 5 lata temu.


Louis zbliżył się mnie a ja wtuliłam się w chłopka jak gdyby nigdy nic.
- Tęskniłem… - Szepnął mi na ucho. Już miałam coś mu na to odpowiedzieć lecz
usłyszałam charakterystyczne kaszlnięcie. Oderwałam się od Louisa błyskawicznie a chłopak nagle powiedział.
- Tych debili jeszcze nie znasz. To jest Harry a to Zayn – Wskazał na chłopców.
Ten lokowaty podszedł od razu do mnie i przytulił do siebie.
- Jestem Harry. Harry Styles piękna… - Szepną mi a ja momentalnie się od niego oderwałam i spojrzałam ze zdziwieniem na chłopka. Hazz tylko zdążył puścić mi oczko i zaraz został odepchnięty przez wysokiego bruneta o czekoladowych oczach.
- Jestem Zayn Malik – Przywitał się i przytulił do mnie.
Stwierdzam iż lubią się chyba bardzo tulić. Usiadłam sobie na kanapie a obok mnie chłopcy pozajmowali miejsca. W pokoju panowała cisza dopiero po krótkiej chwili Lotti przełamała ciszę.
- To umówiłaś się z Dylanem? – Zadała to niezręczne pytanie a chłopcy od razu spojrzeli na mnie wyczekując na odpowiedz. Nie wiedziałam co mam powiedzieć. Coś w głowie podpowiadało mi bym zrobiła na złość Louisowi i powiedziała, że jutro idę z Dylanem na kawę.
- Chyba! Zaprosił mnie na kawę… - Odpowiedziałam ze sztucznym uśmiechem.
- Co to za jeden?! – Spytał Louis wstając z kanapy.
- Lou pamiętasz Dylana
Walkera… mieszka nie daleko.. Grał z tobą w piłkę nożną..- Lotti poinformowała chłopaka a ten próbował sobie przypomnieć.
- Aaa… pamiętam. To ten cienias, przez którego przegraliśmy mecz! – Odpowiedział i zaśmiał się cynicznie.
- Jak to przegraliście? – Spytał Liam z uśmiechem.
Louis tłumaczył chłopakom jak to było z tym meczem a ja z Lotti udałam się do kuchni.
Usiadłam na blacie kuchennym a dziewczyna nalewała nam soku do szklanki.
- Wiesz, że Louis chyba do ciebie… - Zaczęła dziewczyna podając mi szklankę.
- Daj spokój… On już dla mnie nic nie znaczy! – Zaprzeczyłam i napiłam się soku.
- Ale z Dylanem to na serio… a co na to Vicki? – Spytała znowu Lotti. Ona była bardziej ciekawska ode mnie.  Postawiłam szklane na blacie i wzięłam głęboki oddech.
- Pytał się czy pójdę jutro na kawę…Spokojnie przecież z nim nie będę to tylko jedna kawa…- Zaśmiałam się ironicznie a po chwili dziewczyna udała się do łazienki i zostawiła mnie samą w kuchni. Poczułam ochotę na jakieś ciasteczka i zaczęłam grzebać po szafkach.
Nagle poczułam jak ktoś jest za mną. Odwróciłam się momentalnie i zobaczyłam Harrego.
- Co ty tu robisz do jasnej cholery! Chcesz bym zawału dostała? – Krzyknęłam na chłopaka i złapałam się za serce. Hazz tylko jeszcze szerzej się do mnie uśmiechnął.
- Czego chcesz?! – Spytałam znowu.
- Chcę, żebyś się ze mną umówiła! – Odpowiedział tak naturalnie. Z przekonaniem, że się zgodzę.
- Śmieszny chłopczyku jesteś… Możesz pomarzyć! Wybuchłam śmiechem a chłopak złapał mnie za nadgarstki.
- Umówisz się z mną… Tak czy siak… Wystarczy 5 dni a ty nie będziesz się mogła oderwać ode mnie! – Uśmiech Hazzie nie schodził z twarzy. Mówił to z takim przekonaniem, że bałam się, że to będzie prawda.
- Hazzuś  popatrz mi na usta. N-I-E  U-M-Ó-W-I-E  S-I-Ę  Z  T-O-B-Ą! – Powiedziałam i wyrwałam się z uścisku chłopaka. Wychodząc z kuchni usłyszałam : 5 dni.

Czytasz= Komentuj 
Jest i pierwszy rozdział drugiego opowiadania.


Co do pierwszej opowieści .Napisze coś niedługo!
Za błędy przepraszam!
Jutro dodam drugi rozdział.


Siema!

Już za chwilkę  ukaże się rozdział opowiadania.
Mam nadzieje, że spodoba się wam !